Z uwagi na położenie w cennym historycznie i bogatym w dominanty krajobrazowo - architektoniczne miejscu, głównym czynnikiem kształtującym zewnętrzną formę projektu było jak najpełniejsze stopienie budynku z otoczeniem. Za punkt wyjścia obrano istniejące zbocze. Ideą projektu było takie ukształtowanie obiektu, by nie zmieniać znacząco terenu i stoku. Stąd całe muzeum zostało wkopane w skarpę, a jedynymi elementami architektonicznymi widocznymi z zewnątrz stały się trzy, długie, poziome pasy przeszkleń, naśladujące kształtem poziomice terenu, stanowiących doświetlenie oraz wejście. Podkreślono przez to także rolę, jaką w obiekcie odgrywa szkło.

Istotę projektu stanowi jednoprzestrzenna sala wystawowa, inspirowana atrybutami malarstwa akwarelowego – ulotnością, transparencją, przenikaniem warstw, płynięciem, wodą, fakturą papieru, świetlistością.

Widz od pierwszych kroków we wnętrzu porusza się po panelach z mlecznego szkła, tożsamych z pokryciem sufitów, miękko chłonących bądź przepuszczających światło. Idąc po przestrzeni wystawowej przemieszcza się po nieznacznie pochylonych rampach, przez co całe muzeum można obejść płynnie i bez zawracania. Posadzka, po której się porusza, stopniowo odrywa się od kamiennego podłoża, rozwarstwia i ulatuje w górę. Podobnie rozwarstwiać wydają się szklane tafle (elementy konstrukcyjne), kiedy krawędzie każdej kolejnej nachylają się pod nieco innym kątem w stosunku do pionu. Tafle te mają za zadanie także multiplikować refleksy świetlne. W kontraście do gładkich powierzchni szklanych pozostają fakturowane ściany i skosy na podłożu pomiędzy rampami, wykonane z płyt wapiennych,  które wraz z „przepływającymi” po nich rampami, tworzą analogię do przepływu wody po powierzchni papieru. Lekkości wnętrza dopełniają detale – poręcze, schody, stoliki kawiarniane i lady wykonane ze szkła.